آب كم جو تشنگى آور بدست * تا بجوشد آبت از بالا و پست تا سَقَاهُمْ رَبُّهُم آيد خطاب * تشنه باش اللَهُ أعْلَم بالصَّواب « 1 » و همچنين با تكرار سه بيت اوّل در دفتر سوّم گفته است : هر چه روئيد از پى محتاج رُسْت * تا بيابد طالبى چيزى كه جُسْت حقّ تعالى كاين سموات آفريد * از براى رفع حاجات آفريد هر كه جويا شد بيابد عاقبت * مايه‌اش درد است و اصل مرحمت هر كجا دردى دوا آنجا رود * هر كجا فقرى نوا آنجا رود هر كجا مشكل جواب آنجا رود * هر كجا پستى است آب آنجا رود آب كم جو تشنگى آور بدست * تا بجوشد آبت از بالا و پست « 2 » و چقدر عالى و پر محتوى ، سنائى حكيم علَيهِ الرّحمةُ و الرِّضوان اين واقعيّت را در قالب نظم در آورده است : دل آنكس كه گشت بر تن شاه * بود آسوده ملك از او و سپاه بد بود تن چه دل تباه بود * ظلم لشكر ز ضعف شاه بود اين چنين پر خلل دلى كه تو راست * دد و ديوند با تو زين دل راست پاره گوشت نام دل كردى * دل تحقيق را بحِل كردى اينكه دل نام كرده‌اى به مجاز * رو به پيش سگان كوى انداز از تن و نفس و عقل و جان بگذرد * در ره او دلى بدست آور آنچنان دل كه وقت پيچاپيچ‌اند * رو جز خدا نيابى هيچ « 3 » لا يَحِلُّ الْفُتْيا لِمَن لا يَسْتَفْتِى مِنَ اللهِ عَزّ وَ جَلَّ بِصَفآءِ سِرِّه از اينجاست كه در احاديث كثيره‌اى ، علمى را فقط علم حقيقى

--> ( 1 ) همان مصدر ، ج 2 ، ص 153 ، سطر 9 و 01 ( 2 ) همان مصدر ، ج 3 ، ص 283 ، سطر 6 تا 9 ( 3 ) « سفينة البحار » ج 2 ، ص 441